< Књига о Јову 23 >
Аюп җававән мундақ деди: —
2 Још је тужњава моја одмет? А невоља је моја тежа од уздаха мојих.
«Бүгүнму шикайитим аччиқтур; Униң мени басқан қоли аһ-зарлиримдинму еғирдур!
3 О, кад бих знао како бих нашао Бога! Да отидем до престола Његовог,
Аһ, Уни нәдин тапалайдиғанлиғимни билгән болсам еди, Ундақта Униң олтиридиған җайиға барар едим!
4 Да разложим пред Њим парбу своју, и уста своја напуним разлога,
Шунда мән Униң алдида дәвайимни баян қилаттим, Ағзимни муназириләр билән толдураттим,
5 Да знам шта би ми одговорио, и разумем шта би ми рекао.
Мән Униң маңа бәрмәкчи болған җававини биләләйттим, Униң маңа немини демәкчи болғанлиғини чүшинәләйттим.
6 Би ли се према великој својој сили прео са мном? Не; него би ми помогао.
У маңа қарши туруп зор күчи билән мениң билән талишамти? Яқ! У чоқум маңа қулақ салатти.
7 Онде би се праведан човек могао правдати с Њим, и ослободио бих се за свагда од свог судије.
Униң һозурида һәққаний бир адәм униң билән дәвалишалайтти; Шундақ болса, мән өз Сотчим алдида мәңгүгичә ақланған болаттим.
8 Гле, ако пођем напред, нема Га; ако ли натраг, не находим Га;
Әпсус, мән алға қарап маңсамму, лекин У у йәрдә йоқ; Кәйнимгә янсамму, Униң сайисиниму көрәлмәймән.
9 Ако на лево ради, не видим Га; ако на десно, заклонио се, не могу Га видети.
У сол тәрәптә иш қиливатқанда, мән Уни байқалмаймән; У оң тәрәптә йошурунғанда, мән Уни көрәлмәймән;
10 Али Он зна пут мој; кад ме окуша, изаћи ћу као злато.
Бирақ У мениң маңидиған йолумни билип туриду; У мени тавлиғандин кейин, алтундәк сап болимән.
11 По стопама је Његовим ступала нога моја; пута Његова држао сам се, и не зађох.
Мениң путлирим униң қәдәмлиригә чиң әгәшкән; Униң йолини чиң тутуп, һеч чәтнимидим.
12 Од заповести уста Његових нисам одступао; чувао сам речи уста Његових више него свој ужитак.
Мән йәнә Униң ләвлириниң буйруғидин баш тартмидим; Мән Униң ағзидики сөзләрни өз көңүлдикилиримдин қиммәтлик билип қәдирләп кәлдим.
13 Али кад Он шта науми, ко ће Га одвратити? Шта душа Његова зажели, оно чини.
Бирақ Униң болса бирла муддиаси бардур, кимму Уни йолидин буруялисун? У көңлидә немини арзу қилған болса, шуни қилиду.
14 И извршиће шта је наумио за ме; и тога има у Њега много.
Чүнки У маңа немини ирадә қилған болса, шуни бәрһәқ вуҗудқа чиқириду; Мана мошу хилдики ишлар Униңда йәнә нурғундур.
15 Зато сам се уплашио од Њега; и кад то мислим, страх ме је од Њега.
Шуңа мән Униң алдида дәккә-дүккигә чүшимән; Буларни ойлисамла, мән Униңдин қорқуп кетимән.
16 Бог је растопио срце моје, Свемогући ме је уплашио.
Чүнки Тәңри көңлүмни аҗиз қилған, Һәммигә Қадир мени сарасимигә салиду.
17 Што не погибох пре мрака? И што не сакри мрак испред мене?
Һалбуки, мән қараңғулуқ ичидә уҗуқтурулмидим, Вә яки йүзүмни оривалған зулмәт-қараңғулуққиму һеч сүкүт қилмидим.