< Zabura 129 >
1 Waƙar haurawa. Sun yi mini danniya ƙwarai tun ina ƙarami, bari Isra’ila yă ce,
He waiata; he pikitanga. He ki tenei ma Iharaira, Ka maha a ratou tukinotanga i ahau o toku tamarikitanga ake;
2 sun yi mini danniya ƙwarai tun ina ƙarami, amma ba su yi nasara a kaina ba.
Ka maha a ratou tukinotanga i ahau o toku tamarikitanga ake; heoi kihai ahau i taea e ratou.
3 Manoma sun nome bayana suka yi kunyoyinsu da tsayi.
I parautia toku tuara e nga kaiparau; he roa a ratou parautanga.
4 Amma Ubangiji mai adalci ne; ya’yantar da ni daga igiyoyin mugaye.
He tika ta Ihowa: motu pu i a ia nga aho a te hunga kino.
5 Bari dukan waɗanda suke ƙin Sihiyona a juye da su baya da kunya.
Kia whakama, kia whakahokia ki muri, te hunga katoa e kino nei ki Hiona.
6 Bari su zama kamar ciyawa a kan rufi, wadda takan bushe kafin tă yi girma;
Kia rite ratou ki te tarutaru i nga tuanui, e memenge nei i te mea kiano i tupu ake.
7 da ita mai girbi ba ya iya cika hannuwansa, balle wanda yake tarawa yă cika hannuwansa.
E kore nei e ki te ringa o te kaikoti, te uma hoki o te kaipaihere.
8 Kada masu wuce su ce, “Albarkar Ubangiji ta kasance a kanku; muna sa muku albarka a cikin sunan Ubangiji.”
E kore ano te hunga e haere ana i te taha e mea, Kia tau ki a koutou te manaaki a Ihowa: ko ta matou manaaki tenei ki a koutou i runga i te ingoa o Ihowa.