Jakobus 1
1 Jakobus, ein Knecht Gottes und des Herrn Jesus Christus, entbietet den zwölf Stämmen in der Zerstreuung seinen Gruß.
ಈಶ್ವರಸ್ಯ ಪ್ರಭೋ ರ್ಯೀಶುಖ್ರೀಷ್ಟಸ್ಯ ಚ ದಾಸೋ ಯಾಕೂಬ್ ವಿಕೀರ್ಣೀಭೂತಾನ್ ದ್ವಾದಶಂ ವಂಶಾನ್ ಪ್ರತಿ ನಮಸ್ಕೃತ್ಯ ಪತ್ರಂ ಲಿಖತಿ|
2 Seid hocherfreut, meine Brüder, wenn ihr in allerlei Anfechtungen fallt!
ಹೇ ಮಮ ಭ್ರಾತರಃ, ಯೂಯಂ ಯದಾ ಬಹುವಿಧಪರೀಕ್ಷಾಷು ನಿಪತತ ತದಾ ತತ್ ಪೂರ್ಣಾನನ್ದಸ್ಯ ಕಾರಣಂ ಮನ್ಯಧ್ವಂ|
3 Ihr wißt ja, daß die Prüfung eures Glaubens Beharrlichkeit zur Folge hat.
ಯತೋ ಯುಷ್ಮಾಕಂ ವಿಶ್ವಾಸಸ್ಯ ಪರೀಕ್ಷಿತತ್ವೇನ ಧೈರ್ಯ್ಯಂ ಸಮ್ಪಾದ್ಯತ ಇತಿ ಜಾನೀಥ|
4 Und diese Beharrlichkeit sollt ihr in all euerm Handeln betätigen, damit ihr zur vollen geistlichen Reife kommt und es euch an keiner Tugend mangele.
ತಚ್ಚ ಧೈರ್ಯ್ಯಂ ಸಿದ್ಧಫಲಂ ಭವತು ತೇನ ಯೂಯಂ ಸಿದ್ಧಾಃ ಸಮ್ಪೂರ್ಣಾಶ್ಚ ಭವಿಷ್ಯಥ ಕಸ್ಯಾಪಿ ಗುಣಸ್ಯಾಭಾವಶ್ಚ ಯುಷ್ಮಾಕಂ ನ ಭವಿಷ್ಯತಿ|
5 Fehlt es aber einem von euch an Weisheit, der bitte Gott darum, und dann wird sie ihm gegeben werden; denn Gott gibt allen gern und hält es nachher niemand vor.
ಯುಷ್ಮಾಕಂ ಕಸ್ಯಾಪಿ ಜ್ಞಾನಾಭಾವೋ ಯದಿ ಭವೇತ್ ತರ್ಹಿ ಯ ಈಶ್ವರಃ ಸರಲಭಾವೇನ ತಿರಸ್ಕಾರಞ್ಚ ವಿನಾ ಸರ್ವ್ವೇಭ್ಯೋ ದದಾತಿ ತತಃ ಸ ಯಾಚತಾಂ ತತಸ್ತಸ್ಮೈ ದಾಯಿಷ್ಯತೇ|
6 Er bitte aber im Glauben, ohne zu zweifeln. Denn der Zweifler gleicht einer Meereswoge, die vom Sturm getrieben und geschaukelt wird.
ಕಿನ್ತು ಸ ನಿಃಸನ್ದೇಹಃ ಸನ್ ವಿಶ್ವಾಸೇನ ಯಾಚತಾಂ ಯತಃ ಸನ್ದಿಗ್ಧೋ ಮಾನವೋ ವಾಯುನಾ ಚಾಲಿತಸ್ಯೋತ್ಪ್ಲವಮಾನಸ್ಯ ಚ ಸಮುದ್ರತರಙ್ಗಸ್ಯ ಸದೃಶೋ ಭವತಿ|
7 Ein solcher Mensch darf nicht erwarten, etwas von dem Herrn zu empfangen.
ತಾದೃಶೋ ಮಾನವಃ ಪ್ರಭೋಃ ಕಿಞ್ಚಿತ್ ಪ್ರಾಪ್ಸ್ಯತೀತಿ ನ ಮನ್ಯತಾಂ|
8 Er hat gleichsam zwei Seelen in seiner Brust und schwankt ohne inneren Halt auf allen seinen Wegen hin und her.
ದ್ವಿಮನಾ ಲೋಕಃ ಸರ್ವ್ವಗತಿಷು ಚಞ್ಚಲೋ ಭವತಿ|
9 Der arme, geringe Bruder rühme sich seiner (künftigen) Erhöhung,
ಯೋ ಭ್ರಾತಾ ನಮ್ರಃ ಸ ನಿಜೋನ್ನತ್ಯಾ ಶ್ಲಾಘತಾಂ|
10 der reiche dagegen denke an seine Erniedrigung; denn wie des Grases Blume wird er vergehen.
ಯಶ್ಚ ಧನವಾನ್ ಸ ನಿಜನಮ್ರತಯಾ ಶ್ಲಾಘತಾಂಯತಃ ಸ ತೃಣಪುಷ್ಪವತ್ ಕ್ಷಯಂ ಗಮಿಷ್ಯತಿ|
11 Die Sonne geht auf mit ihrer Glut und versengt das Gras; dann fällt seine Blume ab, und ihre Schönheit ist dahin. So wird auch der Reiche in all seinem Treiben verwelken.
ಯತಃ ಸತಾಪೇನ ಸೂರ್ಯ್ಯೇಣೋದಿತ್ಯ ತೃಣಂ ಶೋಷ್ಯತೇ ತತ್ಪುಷ್ಪಞ್ಚ ಭ್ರಶ್ಯತಿ ತೇನ ತಸ್ಯ ರೂಪಸ್ಯ ಸೌನ್ದರ್ಯ್ಯಂ ನಶ್ಯತಿ ತದ್ವದ್ ಧನಿಲೋಕೋಽಪಿ ಸ್ವೀಯಮೂಢತಯಾ ಮ್ಲಾಸ್ಯತಿ|
12 Heil dem Mann, der in Anfechtung ausharrt! Denn hat er sich bewährt, dann soll er das (ewige) Leben empfangen als Siegeskranz, den der Herr verheißen hat denen, die ihn lieben.
ಯೋ ಜನಃ ಪರೀಕ್ಷಾಂ ಸಹತೇ ಸ ಏವ ಧನ್ಯಃ, ಯತಃ ಪರೀಕ್ಷಿತತ್ವಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಸ ಪ್ರಭುನಾ ಸ್ವಪ್ರೇಮಕಾರಿಭ್ಯಃ ಪ್ರತಿಜ್ಞಾತಂ ಜೀವನಮುಕುಟಂ ಲಪ್ಸ್ಯತೇ|
13 Keiner, der versucht wird, behaupte: "Ich werde von Gott versucht." Denn Gott, dem alles Böse fremd ist, versucht niemand (zum Bösen).
ಈಶ್ವರೋ ಮಾಂ ಪರೀಕ್ಷತ ಇತಿ ಪರೀಕ್ಷಾಸಮಯೇ ಕೋಽಪಿ ನ ವದತು ಯತಃ ಪಾಪಾಯೇಶ್ವರಸ್ಯ ಪರೀಕ್ಷಾ ನ ಭವತಿ ಸ ಚ ಕಮಪಿ ನ ಪರೀಕ್ಷತೇ|
14 Sondern ein jeder wird versucht, indem er von seiner eigenen Lust (zum Bösen) gereizt und verlockt wird.
ಕಿನ್ತು ಯಃ ಕಶ್ಚಿತ್ ಸ್ವೀಯಮನೋವಾಞ್ಛಯಾಕೃಷ್ಯತೇ ಲೋಭ್ಯತೇ ಚ ತಸ್ಯೈವ ಪರೀಕ್ಷಾ ಭವತಿ|
15 Wenn dann die Lust empfangen hat, so gebiert sie die Sünde. Ist aber die Sünde völlig ausgereift, so gebiert sie den Tod.
ತಸ್ಮಾತ್ ಸಾ ಮನೋವಾಞ್ಛಾ ಸಗರ್ಭಾ ಭೂತ್ವಾ ದುಷ್ಕೃತಿಂ ಪ್ರಸೂತೇ ದುಷ್ಕೃತಿಶ್ಚ ಪರಿಣಾಮಂ ಗತ್ವಾ ಮೃತ್ಯುಂ ಜನಯತಿ|
16 Laßt euch also nicht täuschen, meine geliebten Brüder!
ಹೇ ಮಮ ಪ್ರಿಯಭ್ರಾತರಃ, ಯೂಯಂ ನ ಭ್ರಾಮ್ಯತ|
17 Jede vortreffliche Gabe und jede vollkommene Schenkung kommt von oben herab, von dem Vater der Lichter. Bei ihm gibt's keine Veränderung, keinen Wechsel von Licht und Schatten.
ಯತ್ ಕಿಞ್ಚಿದ್ ಉತ್ತಮಂ ದಾನಂ ಪೂರ್ಣೋ ವರಶ್ಚ ತತ್ ಸರ್ವ್ವಮ್ ಊರ್ದ್ಧ್ವಾದ್ ಅರ್ಥತೋ ಯಸ್ಮಿನ್ ದಶಾನ್ತರಂ ಪರಿವರ್ತ್ತನಜಾತಚ್ಛಾಯಾ ವಾ ನಾಸ್ತಿ ತಸ್ಮಾದ್ ದೀಪ್ತ್ಯಾಕರಾತ್ ಪಿತುರವರೋಹತಿ|
18 Er hat uns nach dem Ratschluß seines Willens durch das Wort der Wahrheit gezeugt, damit wir gleichsam eine Erstlingsschar unter seinen Geschöpfen wären.
ತಸ್ಯ ಸೃಷ್ಟವಸ್ತೂನಾಂ ಮಧ್ಯೇ ವಯಂ ಯತ್ ಪ್ರಥಮಫಲಸ್ವರೂಪಾ ಭವಾಮಸ್ತದರ್ಥಂ ಸ ಸ್ವೇಚ್ಛಾತಃ ಸತ್ಯಮತಸ್ಯ ವಾಕ್ಯೇನಾಸ್ಮಾನ್ ಜನಯಾಮಾಸ|
19 Das wißt ihr, meine geliebten Brüder. Darum sei jeder schnell bereit zum Hören, langsam zum Reden, (und namentlich) langsam zum Zorn.
ಅತಏವ ಹೇ ಮಮ ಪ್ರಿಯಭ್ರಾತರಃ, ಯುಷ್ಮಾಕಮ್ ಏಕೈಕೋ ಜನಃ ಶ್ರವಣೇ ತ್ವರಿತಃ ಕಥನೇ ಧೀರಃ ಕ್ರೋಧೇಽಪಿ ಧೀರೋ ಭವತು|
20 Denn ein zorniger Mensch tut nicht, was Gott gefällt.
ಯತೋ ಮಾನವಸ್ಯ ಕ್ರೋಧ ಈಶ್ವರೀಯಧರ್ಮ್ಮಂ ನ ಸಾಧಯತಿ|
21 So trennt euch nun von allem unsauberen Wesen und dem letzten Überrest der Bosheit und nehmt das Wort, das euch eingepflanzt werden soll, mit Sanftmut auf! Denn es hat die Kraft, eure Seelen zu erretten.
ಅತೋ ಹೇತೋ ರ್ಯೂಯಂ ಸರ್ವ್ವಾಮ್ ಅಶುಚಿಕ್ರಿಯಾಂ ದುಷ್ಟತಾಬಾಹುಲ್ಯಞ್ಚ ನಿಕ್ಷಿಪ್ಯ ಯುಷ್ಮನ್ಮನಸಾಂ ಪರಿತ್ರಾಣೇ ಸಮರ್ಥಂ ರೋಪಿತಂ ವಾಕ್ಯಂ ನಮ್ರಭಾವೇನ ಗೃಹ್ಲೀತ|
22 Werdet Täter des Wortes und beschränkt euch nicht aufs Hören: sonst betrügt ihr euch selbst!
ಅಪರಞ್ಚ ಯೂಯಂ ಕೇವಲಮ್ ಆತ್ಮವಞ್ಚಯಿತಾರೋ ವಾಕ್ಯಸ್ಯ ಶ್ರೋತಾರೋ ನ ಭವತ ಕಿನ್ತು ವಾಕ್ಯಸ್ಯ ಕರ್ಮ್ಮಕಾರಿಣೋ ಭವತ|
23 Denn wer nur ein Hörer des Wortes ist, aber kein Täter, der gleicht dem Mann, der sein Äußeres im Spiegel beschaut.
ಯತೋ ಯಃ ಕಶ್ಚಿದ್ ವಾಕ್ಯಸ್ಯ ಕರ್ಮ್ಮಕಾರೀ ನ ಭೂತ್ವಾ ಕೇವಲಂ ತಸ್ಯ ಶ್ರೋತಾ ಭವತಿ ಸ ದರ್ಪಣೇ ಸ್ವೀಯಶಾರೀರಿಕವದನಂ ನಿರೀಕ್ಷಮಾಣಸ್ಯ ಮನುಜಸ್ಯ ಸದೃಶಃ|
24 Er betrachtet sich wohl, aber er geht weg und vergißt sofort wieder, wie er ausgesehen hat.
ಆತ್ಮಾಕಾರೇ ದೃಷ್ಟೇ ಸ ಪ್ರಸ್ಥಾಯ ಕೀದೃಶ ಆಸೀತ್ ತತ್ ತತ್ಕ್ಷಣಾದ್ ವಿಸ್ಮರತಿ|
25 Wer aber beharrlich in das vollkommene Gesetz der Freiheit blickt und dabei nicht ein vergeßlicher Hörer, sondern ein wirklicher Täter ist, ein solcher Mensch wird sich glücklich fühlen bei seinem Tun.
ಕಿನ್ತು ಯಃ ಕಶ್ಚಿತ್ ನತ್ವಾ ಮುಕ್ತೇಃ ಸಿದ್ಧಾಂ ವ್ಯವಸ್ಥಾಮ್ ಆಲೋಕ್ಯ ತಿಷ್ಠತಿ ಸ ವಿಸ್ಮೃತಿಯುಕ್ತಃ ಶ್ರೋತಾ ನ ಭೂತ್ವಾ ಕರ್ಮ್ಮಕರ್ತ್ತೈವ ಸನ್ ಸ್ವಕಾರ್ಯ್ಯೇ ಧನ್ಯೋ ಭವಿಷ್ಯತಿ|
26 Meint einer, er diene Gott, und hält dabei seine Zunge nicht im Zaum, sondern betrügt sein Herz, des Gottesdienst hat keinen Wert.
ಅನಾಯತ್ತರಸನಃ ಸನ್ ಯಃ ಕಶ್ಚಿತ್ ಸ್ವಮನೋ ವಞ್ಚಯಿತ್ವಾ ಸ್ವಂ ಭಕ್ತಂ ಮನ್ಯತೇ ತಸ್ಯ ಭಕ್ತಿ ರ್ಮುಧಾ ಭವತಿ|
27 Ein in Gottes, des Vaters, Augen reiner und fleckenloser Gottesdienst ist es, wenn man Witwen und Waisen in ihrer Trübsal besucht und sich von der Welt unbefleckt bewahrt.
ಕ್ಲೇಶಕಾಲೇ ಪಿತೃಹೀನಾನಾಂ ವಿಧವಾನಾಞ್ಚ ಯದ್ ಅವೇಕ್ಷಣಂ ಸಂಸಾರಾಚ್ಚ ನಿಷ್ಕಲಙ್ಕೇನ ಯದ್ ಆತ್ಮರಕ್ಷಣಂ ತದೇವ ಪಿತುರೀಶ್ವರಸ್ಯ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಶುಚಿ ರ್ನಿರ್ಮ್ಮಲಾ ಚ ಭಕ್ತಿಃ|
