< Psalmaro 129 >
1 Kanto de suprenirado. Multe oni afliktis min de post mia juneco, Diras Izrael,
Cântico dos degraus: Diga Israel: Desde minha juventude muitas vezes me afligiram.
2 Multe oni afliktis min de post mia juneco, Sed oni min ne pereigis.
Desde minha juventude, muitas vezes me afligiram, porém não prevaleceram contra mim.
3 Sur mia dorso plugis plugistoj, Faris siajn sulkojn longaj.
Lavradores lavraram sobre minhas costas, fizeram compridos os seus sulcos.
4 La Eternulo estas justa; Li dishakis la ŝnurojn de la malvirtuloj.
O SENHOR é justo; ele cortou as cordas dos perversos.
5 Hontiĝu kaj turniĝu malantaŭen Ĉiuj malamantoj de Cion.
Sejam envergonhados, e voltem para trás todos os que odeiam a Sião.
6 Ili estu kiel tegmenta herbo, Kiu forvelkas, antaŭ ol oni ĝin elŝiris;
Sejam como a erva dos telhados, que se seca antes que cresça.
7 Per kiu ne plenigas rikoltanto sian manon Nek garbiganto sian baskon.
Com que o ceifeiro não enche sua mão, nem o braço daquele que amarra os molhos.
8 Kaj la preterirantoj ne diros: Beno de la Eternulo estu al vi, Ni benas vin per la nomo de la Eternulo.
Nem também os que passam, dizem: A bênção do SENHOR seja sobre vós; nós vos bendizemos no nome do SENHOR.