< Sentencoj 17 >

1 Pli bona estas seka peco da pano, sed kun trankvileco, Ol domo plena de viando, kun malpaco.
Bolji je zalogaj suha hljeba s mirom nego kuæa puna poklane stoke sa svaðom.
2 Saĝa sklavo regos super filo hontinda, Kaj dividos heredon kune kun fratoj.
Razuman sluga biæe gospodar nad sinom sramotnijem i s braæom æe dijeliti našljedstvo.
3 Fandujo estas por arĝento, kaj forno por oro; Sed la korojn esploras la Eternulo.
Topionica je za srebro i peæ za zlato, a srca iskušava Gospod.
4 Malbonfaranto obeas malbonajn buŝojn; Malveremulo atentas malpian langon.
Zao èovjek pazi na usne zle, a lažljivac sluša jezik pakostan.
5 Kiu mokas malriĉulon, tiu ofendas lian Kreinton; Kiu ĝojas pri ies malfeliĉo, tiu ne restos sen puno.
Ko se ruga siromahu, sramoti stvoritelja njegova; ko se raduje nesreæi, neæe ostati bez kara.
6 Nepoj estas krono por maljunuloj; Kaj gloro por infanoj estas iliaj gepatroj.
Vijenac su starcima unuci, a slava sinovima oci njihovi.
7 Al malsaĝulo ne konvenas alta parolado, Kaj ankoraŭ malpli al nobelo mensogado.
Ne prilièi bezumnom visoka besjeda, akamoli knezu lažljiva besjeda.
8 Donaco estas juvelo en la okuloj de sia mastro; Kien ajn li sin turnos, li sukcesos.
Poklon je dragi kamen onome koji ga prima, kuda se god okrene napreduje.
9 Kiu kovras kulpon, tiu serĉas amikecon; Sed kiu reparolas pri la afero, tiu disigas amikojn.
Ko pokriva prijestup, traži ljubav; a ko ponavlja stvar, rastavlja glavne prijatelje.
10 Pli efikas riproĉo ĉe saĝulo, Ol cent batoj ĉe malsaĝulo.
Ukor tišti razumnoga veæma nego ludoga sto udaraca.
11 Malbonulo serĉas nur ribelon; Sed terura sendato estos sendita kontraŭ lin.
Zao èovjek traži samo odmet, ali æe se ljut glasnik poslati na nj.
12 Pli bone estas renkonti ursinon, al kiu estas rabitaj ĝiaj infanoj, Ol malsaĝulon kun lia malsaĝeco.
Bolje je da èovjeka srete medvjedica kojoj su oteti medvjediæi, nego bezumnik u svom bezumlju.
13 Kiu redonas malbonon por bono, El ties domo ne malaperos malbono.
Ko vraæa zlo za dobro, neæe se zlo odmaæi od kuæe njegove.
14 La komenco de malpaco estas kiel liberigo de akvo; Antaŭ ol ĝi tro vastiĝis, forlasu la malpacon.
Ko poène svaðu, otvori ustavu vodi; zato prije nego se zametne, proði se raspre.
15 Kiu pravigas malvirtulon, kaj kiu malpravigas virtulon, Ambaŭ estas abomenaĵo por la Eternulo.
Ko opravda krivoga i ko osudi pravoga, obojica su gad Gospodu.
16 Por kio servas mono en la mano de malsaĝulo? Ĉu por aĉeti saĝon, kiam li prudenton ne havas?
Na što je blago bezumnome u ruci kad nema razuma da pribavi mudrost?
17 En ĉiu tempo amiko amas, Kaj li fariĝas frato en mizero.
U svako doba ljubi prijatelj, i brat postaje u nevolji.
18 Homo malsaĝa donas manon en manon, Kaj garantias por sia proksimulo.
Èovjek bezuman daje ruku i jamèi se za prijatelja svojega.
19 Kiu amas malpacon, tiu amas pekon; Kiu tro alte levas sian pordon, tiu serĉas pereon.
Ko miluje svaðu, miluje grijeh; ko podiže uvis vrata svoja, traži pogibao.
20 Malica koro ne trovos bonon; Kaj kiu havas neĝustan langon, tiu enfalos en malfeliĉon.
Ko je opaka srca, neæe naæi dobra; i ko dvolièi jezikom, pašæe u zlo.
21 Kiu naskas malsaĝulon, tiu havas ĉagrenon; Kaj patro de malprudentulo ne havos ĝojon.
Ko rodi bezumna, na žalost mu je, niti æe se radovati otac luda.
22 Ĝoja koro estas saniga; Kaj malĝoja spirito sekigas la ostojn.
Srce veselo pomaže kao lijek, a duh žalostan suši kosti.
23 Kaŝitajn donacojn akceptas malvirtulo, Por deklini la vojon de la justeco.
Bezbožnik prima poklon iz njedara da prevrati putove pravdi.
24 Antaŭ la vizaĝo de prudentulo estas saĝo; Sed la okuloj de malsaĝulo estas en la fino de la tero.
Razumnomu je na licu mudrost, a oèi bezumniku vrljaju nakraj zemlje.
25 Filo malsaĝa estas ĉagreno por sia patro, Kaj malĝojo por sia patrino.
Žalost je ocu svojemu sin bezuman, i jad roditeljci svojoj.
26 Ne estas bone suferigi virtulon, Nek bati noblulon, kiu agas juste.
Nije dobro globiti pravednika, ni da knezovi biju koga što je radio pravo.
27 Kiu ŝparas siajn vortojn, tiu estas prudenta; Kaj trankvilanimulo estas homo saĝa.
Usteže rijeèi svoje èovjek koji zna, i tiha je duha èovjek razuman.
28 Eĉ malsaĝulo, se li silentas, estas rigardata kiel saĝulo; Kaj kiel prudentulo, se li tenas fermita sian buŝon.
I bezuman kad muèi, misli se da je mudar, i razuman, kad stiskuje usne svoje.

< Sentencoj 17 >