< Hebrews 10 >

1 For the law having a shadow of the coming good things — not the very image of the matters, every year, by the same sacrifices that they offer continually, is never able to make perfect those coming near,
σκιαν γαρ εχων ο νομος των μελλοντων αγαθων ουκ αυτην την εικονα των πραγματων κατ ενιαυτον ταις αυταις θυσιαις ας προσφερουσιν εις το διηνεκες ουδεποτε δυναται τους προσερχομενους τελειωσαι
2 since, would they not have ceased to be offered, because of those serving having no more conscience of sins, having once been purified?
επει ουκ αν επαυσαντο προσφερομεναι δια το μηδεμιαν εχειν ετι συνειδησιν αμαρτιων τους λατρευοντας απαξ κεκαθαρμενους
3 but in those [sacrifices] is a remembrance of sins every year,
αλλ εν αυταις αναμνησις αμαρτιων κατ ενιαυτον
4 for it is impossible for blood of bulls and goats to take away sins.
αδυνατον γαρ αιμα ταυρων και τραγων αφαιρειν αμαρτιας
5 Wherefore, coming into the world, he saith, 'Sacrifice and offering Thou didst not will, and a body Thou didst prepare for me,
διο εισερχομενος εις τον κοσμον λεγει θυσιαν και προσφοραν ουκ ηθελησας σωμα δε κατηρτισω μοι
6 in burnt-offerings, and concerning sin-offerings, Thou didst not delight,
ολοκαυτωματα και περι αμαρτιας ουκ ευδοκησας
7 then I said, Lo, I come, (in a volume of the book it hath been written concerning me, ) to do, O God, Thy will;'
τοτε ειπον ιδου ηκω εν κεφαλιδι βιβλιου γεγραπται περι εμου του ποιησαι ο θεος το θελημα σου
8 saying above — 'Sacrifice, and offering, and burnt-offerings, and concerning sin-offering Thou didst not will, nor delight in,' — which according to the law are offered —
ανωτερον λεγων οτι θυσιαν και προσφοραν και ολοκαυτωματα και περι αμαρτιας ουκ ηθελησας ουδε ευδοκησας αιτινες κατα τον νομον προσφερονται
9 then he said, 'Lo, I come to do, O God, Thy will;' he doth take away the first that the second he may establish;
τοτε ειρηκεν ιδου ηκω του ποιησαι ο θεος το θελημα σου αναιρει το πρωτον ινα το δευτερον στηση
10 in the which will we are having been sanctified through the offering of the body of Jesus Christ once,
εν ω θεληματι ηγιασμενοι εσμεν δια της προσφορας του σωματος του ιησου χριστου εφαπαξ
11 and every priest, indeed, hath stood daily serving, and the same sacrifices many times offering, that are never able to take away sins.
και πας μεν ιερευς εστηκεν καθ ημεραν λειτουργων και τας αυτας πολλακις προσφερων θυσιας αιτινες ουδεποτε δυνανται περιελειν αμαρτιας
12 And He, for sin one sacrifice having offered — to the end, did sit down on the right hand of God, —
αυτος δε μιαν υπερ αμαρτιων προσενεγκας θυσιαν εις το διηνεκες εκαθισεν εν δεξια του θεου
13 as to the rest, expecting till He may place his enemies [as] his footstool,
το λοιπον εκδεχομενος εως τεθωσιν οι εχθροι αυτου υποποδιον των ποδων αυτου
14 for by one offering he hath perfected to the end those sanctified;
μια γαρ προσφορα τετελειωκεν εις το διηνεκες τους αγιαζομενους
15 and testify to us also doth the Holy Spirit, for after that He hath said before,
μαρτυρει δε ημιν και το πνευμα το αγιον μετα γαρ το προειρηκεναι
16 'This [is] the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, giving My laws on their hearts, and upon their minds I will write them,'
αυτη η διαθηκη ην διαθησομαι προς αυτους μετα τας ημερας εκεινας λεγει κυριος διδους νομους μου επι καρδιας αυτων και επι των διανοιων αυτων επιγραψω αυτους
17 and 'their sins and their lawlessness I will remember no more;'
και των αμαρτιων αυτων και των ανομιων αυτων ου μη μνησθω ετι
18 and where forgiveness of these [is], there is no more offering for sin.
οπου δε αφεσις τουτων ουκετι προσφορα περι αμαρτιας
19 Having, therefore, brethren, boldness for the entrance into the holy places, in the blood of Jesus,
εχοντες ουν αδελφοι παρρησιαν εις την εισοδον των αγιων εν τω αιματι ιησου
20 which way he did initiate for us — new and living, through the vail, that is, his flesh —
ην ενεκαινισεν ημιν οδον προσφατον και ζωσαν δια του καταπετασματος τουτεστιν της σαρκος αυτου
21 and a high priest over the house of God,
και ιερεα μεγαν επι τον οικον του θεου
22 may we draw near with a true heart, in full assurance of faith, having the hearts sprinkled from an evil conscience, and having the body bathed with pure water;
προσερχωμεθα μετα αληθινης καρδιας εν πληροφορια πιστεως ερραντισμενοι τας καρδιας απο συνειδησεως πονηρας και λελουμενοι το σωμα υδατι καθαρω
23 may we hold fast the unwavering profession of the hope, (for faithful [is] He who did promise),
κατεχωμεν την ομολογιαν της ελπιδος ακλινη πιστος γαρ ο επαγγειλαμενος
24 and may we consider one another to provoke to love and to good works,
και κατανοωμεν αλληλους εις παροξυσμον αγαπης και καλων εργων
25 not forsaking the assembling of ourselves together, as a custom of certain [is], but exhorting, and so much the more as ye see the day coming nigh.
μη εγκαταλειποντες την επισυναγωγην εαυτων καθως εθος τισιν αλλα παρακαλουντες και τοσουτω μαλλον οσω βλεπετε εγγιζουσαν την ημεραν
26 For we — wilfully sinning after the receiving the full knowledge of the truth — no more for sins doth there remain a sacrifice,
εκουσιως γαρ αμαρτανοντων ημων μετα το λαβειν την επιγνωσιν της αληθειας ουκετι περι αμαρτιων απολειπεται θυσια
27 but a certain fearful looking for of judgment, and fiery zeal, about to devour the opposers;
φοβερα δε τις εκδοχη κρισεως και πυρος ζηλος εσθιειν μελλοντος τους υπεναντιους
28 any one who did set at nought a law of Moses, apart from mercies, by two or three witnesses, doth die,
αθετησας τις νομον μωσεως χωρις οικτιρμων επι δυσιν η τρισιν μαρτυσιν αποθνησκει
29 of how much sorer punishment shall he be counted worthy who the Son of God did trample on, and the blood of the covenant did count a common thing, in which he was sanctified, and to the Spirit of the grace did despite?
ποσω δοκειτε χειρονος αξιωθησεται τιμωριας ο τον υιον του θεου καταπατησας και το αιμα της διαθηκης κοινον ηγησαμενος εν ω ηγιασθη και το πνευμα της χαριτος ενυβρισας
30 for we have known Him who is saying, 'Vengeance [is] Mine, I will recompense, saith the Lord;' and again, 'The Lord shall judge His people;' —
οιδαμεν γαρ τον ειποντα εμοι εκδικησις εγω ανταποδωσω λεγει κυριος και παλιν κυριος κρινει τον λαον αυτου
31 fearful [is] the falling into the hands of a living God.
φοβερον το εμπεσειν εις χειρας θεου ζωντος
32 And call to your remembrance the former days, in which, having been enlightened, ye did endure much conflict of sufferings,
αναμιμνησκεσθε δε τας προτερον ημερας εν αις φωτισθεντες πολλην αθλησιν υπεμεινατε παθηματων
33 partly both with reproaches and tribulations being made spectacles, and partly having become partners of those so living,
τουτο μεν ονειδισμοις τε και θλιψεσιν θεατριζομενοι τουτο δε κοινωνοι των ουτως αναστρεφομενων γενηθεντες
34 for also with my bonds ye sympathised, and the robbery of your goods with joy ye did receive, knowing that ye have in yourselves a better substance in the heavens, and an enduring one.
και γαρ τοις δεσμοις μου συνεπαθησατε και την αρπαγην των υπαρχοντων υμων μετα χαρας προσεδεξασθε γινωσκοντες εχειν εν εαυτοις κρειττονα υπαρξιν εν ουρανοις και μενουσαν
35 Ye may not cast away, then, your boldness, which hath great recompense of reward,
μη αποβαλητε ουν την παρρησιαν υμων ητις εχει μισθαποδοσιαν μεγαλην
36 for of patience ye have need, that the will of God having done, ye may receive the promise,
υπομονης γαρ εχετε χρειαν ινα το θελημα του θεου ποιησαντες κομισησθε την επαγγελιαν
37 for yet a very very little, He who is coming will come, and will not tarry;
ετι γαρ μικρον οσον οσον ο ερχομενος ηξει και ου χρονιει
38 and 'the righteous by faith shall live,' and 'if he may draw back, My soul hath no pleasure in him,'
ο δε δικαιος εκ πιστεως ζησεται και εαν υποστειληται ουκ ευδοκει η ψυχη μου εν αυτω
39 and we are not of those drawing back to destruction, but of those believing to a preserving of soul.
ημεις δε ουκ εσμεν υποστολης εις απωλειαν αλλα πιστεως εις περιποιησιν ψυχης

< Hebrews 10 >