< Job 7 >

1 Is there not a war-service for man on the earth? Are not his days as the days of a hireling?
“Yeryüzünde insan yaşamı savaşı andırmıyor mu, Günleri gündelikçinin günlerinden farklı mı?
2 As a servant panteth for the shade, And as a hireling looketh for his wages,
Gölgeyi özleyen köle, Ücretini bekleyen gündelikçi gibi,
3 So am I made to possess months of affliction, And wearisome nights are appointed for me.
Miras olarak bana boş aylar verildi, Payıma sıkıntılı geceler düştü.
4 If I lie down, I say, When shall I arise, and the night be gone? And I am full of restlessness until the dawning of the day.
Yatarken, ‘Ne zaman kalkacağım’ diye düşünüyorum, Ama gece uzadıkça uzuyor, Gün doğana dek dönüp duruyorum.
5 My flesh is clothed with worms, and clods of dust; My skin is broken and become loathsome.
Bedenimi kurt, kabuk kaplamış, Çatlayan derimden irin akıyor.
6 My days are swifter than a weaver's shuttle; They pass away without hope.
“Günlerim dokumacının mekiğinden hızlı, Umutsuz tükenmekte.
7 O remember that my life is a breath; That mine eye shall no more see good!
Ey Tanrı, yaşamımın bir soluk olduğunu anımsa, Gözüm bir daha mutluluk yüzü görmeyecek.
8 The eye of him that hath seen me shall see me no more; Thine eyes shall look for me, but I shall not be.
Şu anda bana bakan gözler bir daha beni görmeyecek, Senin gözlerin üzerimde olacak, Ama ben yok olacağım.
9 As the cloud dissolveth and wasteth away, So he that goeth down to the grave shall arise no more; (Sheol h7585)
Bir bulutun dağılıp gitmesi gibi, Ölüler diyarına inen bir daha çıkmaz. (Sheol h7585)
10 No more shall he return to his house, And his dwelling-place shall know him no more.
Bir daha evine dönmez, Bulunduğu yer artık onu tanımaz.
11 Therefore I will not restrain my mouth; I will speak in the anguish of my spirit; I will complain in the bitterness of my soul.
“Bu yüzden sessiz kalmayacak, İçimdeki sıkıntıyı dile getireceğim; Canımın acısıyla yakınacağım.
12 Am I a sea, or a sea-monster, That thou settest a watch over me?
Ben deniz ya da deniz canavarı mıyım ki, Başıma bekçi koydun?
13 When I say, My bed shall relieve me, My couch shall ease my complaint,
Yatağım beni rahatlatır, Döşeğim acılarımı dindirir diye düşündüğümde,
14 Then thou scarest me with dreams, And terrifiest me with visions;
Beni düşlerle korkutuyor, Görümlerle yıldırıyorsun.
15 So that my soul chooseth strangling, Yea, death, rather than these my bones.
Öyle ki, boğulmayı, Ölmeyi şu yaşama yeğliyorum.
16 I am wasting away; I shall not live alway: Let me alone, for my days are a vapor!
Yaşamımdan tiksiniyor, Sonsuza dek yaşamak istemiyorum; Çek elini benden, çünkü günlerimin anlamı kalmadı.
17 What is man, that thou shouldst make great account him, And fix thy mind upon him?—
“İnsan ne ki, onu büyütesin, Üzerinde kafa yorasın,
18 That thou shouldst visit him every morning, And prove him every moment?
Her sabah onu yoklayasın, Her an onu sınayasın?
19 How long ere thou wilt look away from me, And let me alone, till I have time to breathe?
Gözünü üzerimden hiç ayırmayacak mısın, Tükürüğümü yutacak kadar bile beni rahat bırakmayacak mısın?
20 If I have sinned, what have I done to thee, O thou watcher of men! Why hast thou set me up as thy mark, So that I have become a burden to myself?
Günah işledimse, ne yaptım sana, Ey insan gözcüsü? Niçin beni kendine hedef seçtin? Sana yük mü oldum?
21 And why dost thou not pardon my transgression, And take away mine iniquity? For soon shall I sleep in the dust; And, though thou seek me diligently, I shall not be.
Niçin isyanımı bağışlamaz, Suçumu affetmezsin? Çünkü yakında toprağa gireceğim, Beni çok arayacaksın, ama ben artık olmayacağım.”

< Job 7 >