< Psalmen 129 >

1 Een bedevaartslied. Van jongs af heeft men wreed mij mishandeld, Mag Israël wel zeggen;
سرود زائران به هنگام بالا رفتن به اورشلیم. از ایام جوانی‌ام دشمنانم بر من ظلم بسیار کردند. اسرائیل بگوید:
2 Mij hardvochtig gekweld sinds mijn jeugd, Maar nooit mij gebroken.
«از ایام جوانی‌ام دشمنانم بر من ظلم بسیار کردند، اما نتوانستند مرا از پای درآورند.
3 Ploegers hebben mijn rug beploegd, En lange voren getrokken;
ضربات شلّاق آنان پشت مرا به شکل زمینی شیار شده درآورد،
4 Maar Jahweh bleef trouw: De riemen der bozen sneed Hij stuk.
اما خداوند مرا از اسارت آنان آزاد ساخت.»
5 Beschaamd moeten vluchten Alle haters van Sion.
سرنگون شوند تمام کسانی که از اسرائیل نفرت دارند!
6 Ze zullen worden als gras op de daken, Dat vóór het opschiet, verdort;
همچون علفی باشند که بر پشت بامها می‌روید، که پیش از آنکه آن را بچینند، می‌خشکد
7 Waarmee geen maaier zijn hand kan vullen, Geen hooier zijn arm.
و کسی آن را جمع نمی‌کند و به شکل بافه نمی‌بندد.
8 En niemand zal in het voorbijgaan zeggen: "De zegen van Jahweh over u; Wij zegenen u in Jahweh’s Naam!"
رهگذران آنان را برکت ندهند و نگویند: «برکت خداوند بر شما باد!» و یا «ما شما را به نام خداوند برکت می‌دهیم.»

< Psalmen 129 >