< Job 17 >
1 Mijn geest gebroken, mijn dagen geblust, Mij rest slechts het graf!
“Yaşama gücüm tükendi, günlerim kısaldı, Mezar gözlüyor beni.
2 Ben ik niet het mikpunt van spot, Verkwijnt niet mijn oog door de bittere verwijten?
Çevremi alaycılar kuşatmış, Gözümü onların aşağılamasıyla açıp kapıyorum.
3 Stel Uzelf bij U tot borg voor mijl; Wie anders zou voor mij handslag geven?
“Ey Tanrı, kefilim ol kendine karşı, Başka kim var bana güvence verecek?
4 Want hùn hart hebt Gij voor inzicht gesloten, En daarom steken zij de hand niet uit;
Çünkü onların aklını anlayışa kapadın, Bu yüzden onları zafere kavuşturmayacaksın.
5 Men beklaagt het lot van zijn vrienden Terwijl de ogen versmachten van de eigen kinderen;
Para için dostlarını satan adamın Çocuklarının gözünün feri söner.
6 Men heeft mij tot spreekwoord gemaakt bij de mensen, Ik ben een, wien men in het aangezicht spuwt!
“Tanrı beni insanların diline düşürdü, Yüzüme tükürmekteler.
7 Mijn oog is dof van verdriet, Mijn leden zijn tot een schaduw vervluchtigd!
Kederden gözümün feri söndü, Kollarım bacaklarım çırpı gibi.
8 De braven ontstellen ervan, De onschuldige is jaloers op den boze:
Dürüst insanlar buna şaşıyor, Suçsuzlar tanrısızlara saldırıyor.
9 Moet de rechtvaardige toch zijn weg maar bewandelen, Wie rein van handen is, zijn kracht nog verdubbelen?
Doğrular kendi yolunu tutuyor, Elleri temiz olanlar gittikçe güçleniyor.
10 En daarom, hoe gij u allen wendt of keert, Een wijze vind ik onder u niet;
“Ama siz, hepiniz gelin yine deneyin! Aranızda bir bilge bulamayacağım.
11 Mijn levensdagen zijn voorbij, Mijn plannen, mijn hartewensen vernield!
Günlerim geçti, tasarılarım, Dileklerim suya düştü.
12 Men maakt een dag van de nacht, Van duisternis het morgenlicht!
Bu insanlar geceyi gündüze çeviriyorlar, Karanlığa ‘Işık yakındır’ diyorlar.
13 Kan ik nog hopen? Het dodenrijk is mijn huis, In de duisternis heb ik mijn leger gespreid; (Sheol )
Ölüler diyarını evim diye gözlüyorsam, Yatağımı karanlığa seriyorsam, (Sheol )
14 Tot het graf geroepen: Gij zijt mijn vader, Tot de wormen: Gij zijt mijn moeder en zusters!
Çukura ‘Babam’, Kurda ‘Annem, kızkardeşim’ diyorsam,
15 Waar is mijn hoop, Mijn geluk, wie kan het ontdekken:
Umudum nerede? Kim benim için umut görebilir?
16 Zullen ze met mij in het dodenrijk dalen, Zinken wij samen neer in het stof? (Sheol )
Umut benimle ölüler diyarına mı inecek? Toprağa birlikte mi gireceğiz?” (Sheol )